Ik groeide op in een liefdevol gezin als middelste kind, met een jongere broer en een oudere broer. Mijn oudere broer heeft een verstandelijke beperking en de zorg voor hem vroeg veel aandacht en energie van mijn ouders. Er was weinig echte rust in huis, waardoor mijn zenuwstelsel al vroeg leerde om altijd ‘aan’ te staan.

Op mijn zestiende werd ik onverwachts bedreigd op straat. Vanaf dat moment werd angst een onderdeel van mijn leven. Ik durfde niet meer alleen over straat of in het openbaar vervoer. EMDR hielp een beetje, maar de spanning bleef in mijn lichaam aanwezig wat zich uitte in regelmatige paniekaanvallen.

Ik was vaak moe. Afspreken met vriendinnen of uitgaan zegde ik vaak af omdat ik dit niet zag zitten, en dat gaf mij dan weer een schuldgevoel. Op mijn achttiende kwam ik bij de cardioloog terecht vanwege een hartritmestoornis, mijn hart leek soms zomaar op hol te slaan.

Toen ik op mijn twintigste op kamers ging wonen, voelde ik voor het eerst ruimte en rust als ik thuiskwam. Ik hoefde niet meer alert te zijn op spanningen of woorden die verkeerd konden vallen bij mijn oudere broer. Maar na een tijdje kwamen de klachten terug. De vermoeidheid, de mentale onrust en het gevoel dat alles mij zoveel energie kostte. Wat was er toch mis met mij?

In 2020 stonden een aantal grote dingen gepland: de oplevering van onze nieuwbouwwoning, onze bruiloft en ik was begonnen aan een nieuwe uitdaging op mijn werk. Allemaal superleuk, maar ook veel. En toen kwam COVID die een uitgestelde bruiloft en oplevering van onze woning en veel onzekerheid met zich meebracht. De spanningen stapelde zich op. Mijn vermoeidheid werd erger en ook de paniekaanvallen kwamen regelmatiger terug. Ik werd ziek en mijn energie kwam hierna niet meer terug. Dingen die leuk hoorden te zijn, voelden als een enorme opgave. Ik belandde in een burn-out.

Ik bezocht verschillende coaches, van burn-out tot energetisch coach, en ik kwam in aanraking met breathwork. Hiernaast las ik zelfhulpboeken, luisterde naar verschillende podcasts en ook kwam Ayurveda weer op mijn pad. De visie van Ayurveda spreekt mij enorm aan omdat het uitgaat van het idee dat er geen one-size-fits-all bestaat. Alles hielp een beetje, maar niets voelde als het volledige antwoord. 

Tot ik bij Brain Balance terecht kwam. Daar vielen de puzzelstukjes op hun plek: de holistische benadering, de kennis over het zenuwstelsel, de nervus vagus en de impact van Early Life stress. Alles wat ik jarenlang had gevoeld, kreeg woorden, uitleg en richting. Er was niets mis met mij, ik had alleen nooit geleerd hoe ik echt kon ontspannen. Mijn lichaam gaf aan dat er iets mocht veranderen.

Nu, twee kinderen later, begrijp ik pas echt dat balans geen eindpunt is. Het is een continu proces van vallen en opstaan, van tegenslagen en meevallers. Er komt geen moment waarop alles perfect in harmonie is. Er blijven altijd uitdagingen, en het gaat erom hoe je ermee omgaat.

Precies die kennis en dat perspectief wil ik doorgeven. Wanneer je begrijpt hoe jouw brein, hormonen en zenuwstelsel samenwerken, ontstaat er ruimte en ontspanning. 

En dat is wat ik anderen ook gun.